donderdag 5 november 2020

Winnend leiderschap wint terrein door verdeel en heers

Over de noodzaak van NIEUW LEIDERSCHAP wordt veel gezegd en geschreven. Het gaat dan over zaken als verbindend, dienend, transformationeel of agile leiderschap. Maar we vergeten er één, namelijk winnend leiderschap. 

Winnend leiderschap is aan de winnende hand

Winnend leiderschap wordt steeds populairder. Winnende leiders denken niet aan verbinden, dienen of transformeren, maar alleen aan winnen en verliezen. Je komt ze inmiddels overal ter wereld tegen en ze gebruiken overal hetzelfde repertoire. In de politiek en in het bedrijfsleven. Vul zelf de namen maar in van de leiders die in aanmerking komen. 

Het doel heiligt alle middelen

Winnende leiders hebben een hekel aan verliezen én verliezers. Dus komen ze graag krachtig en succesvol over. Machotypes die alles uit de kast halen om te winnen, en zeker niet te verliezen. 

Al naar gelang de situatie en het humeur komt dat neer op een mix van dicteren, schofferen, dreigen, intimideren, misleiden, liegen, discrimineren, polariseren, geruchten verspreiden en opruien. Schoppen tegen gevestigde schenen en mensen tegen elkaar opzetten. Verdelen om te kunnen heersen. 

Welkom in de Champions League van politiek wangedrag. De trukendoos van de winnende leider is grenzeloos. Het doel heiligt alle middelen, want ze houden nu eenmaal niet van verliezen. Zoals ook Donald Trump, als president van de USA, dat op televisie duidelijk maakte aan miljoenen kijkers. Je zou kunnen zeggen dat winnende leiders alleen daarom al ondemocratisch bezig zijn.

Verliezers hebben er genoeg van

Wat opvalt? 70 miljoen (!) Amerikanen uit 'The Devided States of America' hebben daar blijkbaar weinig moeite mee. Ze hebben graag een winnende leider die de heersende klasse een poepie laat ruiken en zorgt dat ze op hun eigen terrein, in hun eigen omgeving, als winnaar uit de bus komen. 

De manier waarop dat gebeurt telt blijkbaar niet. Met hun stem steunen ze een politiek-crimineel met politiek wangedrag van de bovenste plank, en zoals sommige mensen zeggen, een aanval op de westerse democratie. Met hun stem gedogen ze het op zijn minst en in veel gevallen juichen ze het toe en is men zelfs bereid daarvoor de wapens uit de kast te halen.

Hoe is het mogelijk? 

Mensen kiezen voor winnende leiders om allerlei redenen. Soms omdat men simpelweg de 'inhoud' veel belangrijker vindt dan de 'vorm' (zie PS1). Soms omdat men meeprofiteert van de chaos die ontstaat. Of omdat men de 'winst' op korte termijn belangrijker vindt dan de 'schade' op langere termijn. 

Maar vooral ook omdat veel mensen er schoon genoeg van hebben dat de ‘elite’ op ze neerkijkt. Ze willen niet langer bij de maatschappelijke verliezers horen, als we de analyses van veel denkers en doeners volgen (zie PS2). 

Ze willen aandacht en waardering en erkenning voor wie ze zijn en wat ze doen. Dat krijgen ze wel van winnende leiders, die ze daarom enthousiast en soms blind van woede klakkeloos volgen. Of ze er beter van worden is nog maar de vraag, het antwoord laat zich raden.   

De andere helft kiest voor samen delen

De andere helft van de bevolking lijkt meer te zien in verbindend leiderschap, waarbij mensen samen delen en samen winnen. Althans dat is het streven. Geen winnaars of verliezers, maar win-win. Velen denken met weemoed terug aan de tijd van Barack Obama en tal van illustere voorgangers toen fatsoen, respect en normaal doen, nog normaal waren voor de president van de USA.     

Ook al denken mensen verschillend over allerlei onderwerpen, en maken al die leiders van linker- of rechterzijde niet zo heel veel klaar, de wereld zou beter af zijn als de politieke strijd een beetje beschaafd, sportief en aangenaam wordt gevoerd. Dat is wel zo prettig en goed voorbeeld doet volgen. Helaas, slecht voorbeeld ook zoals we inmiddels weten. 

Ouwe wijn in nieuwe zakken

Met nieuw leiderschap (zie PS3) heeft het niets te maken. Het is oude wijn in nieuwe zakken en zo oud als de weg naar de vergane keizerrijken in Rome. Opnieuw trappen miljoenen mensen er in, boos en gefrustreerd over de 'elite' die ze niet ziet staan.

Meer lezen

PS1. Nesrine Malik schrijft in De Correspondent o.a. het volgende:

'Pas als we de VS zien als een gebrekkige democratie waar kiezers het stemrecht wordt ontnomen, waar ‘al te radicale kandidaten’ vroegtijdig buitenspel worden gezet, en waar machtige lobbyisten en astronomische campagnebudgetten de strijd domineren, pas dan kunnen we een volledig beeld krijgen van de redenen waarom kiezers in zulke ongelofelijk grote aantallen op een politicus als Trump stemmen. 

Met andere woorden: je stemt op een kandidaat als Trump, ook al weet je donders goed hoe zwak hij is, hoe incompetent hij is, en hoe gevaarlijk hij is. Dus in een democratie waar je het systeem niet kunt veranderen, en waar je ook niet veel van dat systeem verwacht, gaat er een soort logica spelen die deskundigen in westerse landen vaak over het hoofd zien: je probeert er voor jezelf het beste uit te persen. Er zijn kille, harde redenen waarom mensen weer op Trump hebben gestemd – en waarom ze dat in de toekomst weer zullen doen.' 

Bijvoorbeeld omdat rijken, multinationals, mkb-ers en ondernemers baat hebben bij het pro-ondernemersbeleid van Trump (lagere belastingen, minder regels), dat evangelicals baat hebben bij het conservatieve prolife-beleid (anti-abortus)', dat de olie-industrie baat heeft bij het afschaffen van allerlei milieuwetgeving (anti-climate change) en dat er voor corona volop werkgelegenheid was met stijgende reële lonen en betere baankansen voor de slechts betaalden, o.a. door strengere immigratiewetten. 

PS2. Lees hier een van de vele analyses over de opkomst van winnende leiders a la Donald Trump.

PS3. Lees hier meer over verbindend leiderschap a la Barack Obama.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten